16 Eylül 2020 Çarşamba

Okudum Bitti - YENİ CENNET (Toz Diyarları 3) / MOIRA YOUNG ~~

Selamlar blogdostlarım!

Seriyi çok çok önceden bitirdim ve nihayet son yorumla karşınızdayım. :)



Tanıtım Bülteni: 

“Moira Young serinin final kitabıyla okurlara müthiş bir dinamizm, heyecan ve tatmin edici bir son vadediyor.” -The Booklist- “Yeni Cennet’te kan, gözyaşı ve adrenalin hiç olmadığı kadar yoğun, olaylar tahmin edilemez ve heyecan dolu.” -Publishers Weekly- Tutkusu herkesi ölümden kurtardı. Ama şimdi onları yerle bir edebilir… Saba, yıldızların onun için yazdığını gerçek kılmaya ve DeMalo’yu yenmeye hazırdır. Fakat bir gün Yeni Cennet’in bambaşka bir haline tanık olur ve aklı iyiden iyiye karışır. Dahası DeMalo Yeni Cennet’in inşasında Saba’nın kendisine yardım etmesini istemektedir. Üstelik isteği yardımla da sınırlı değildir. Saba için sürpriz bir teklifi de vardır. Distopik üçlemesinin ilk iki kitabı Kan Kırmızı Yol ve Asi Yürek’le okurların aklını başından alan Moira Young, serinin final kitabı Yeni Cennet’le hikâyeyi muhteşem bir finalle nihayete erdiriyor.


Sayfa Sayısı: 416
İlk Baskı Yılı: 2017
Yayınevi: Ephesus Yayınları
Yazar: Moira Young


Benim Yorumum:

Lugh Lugh Lugh! Ah ah ben boşuna en başından beri bu salağın altından bir hinlik çıkacak sevmedim, demiyorum. Geri zekalı çocuk! Üç karış toprağın peşine düştün, her şeyden oldun aptal!
Kardeşi devrim yapar o da kendi kendine triplere girip saçma sapan hırs yapar...
Neyseee Lugh'a olan kızgınlığımı da ifade ettiğime ettiğime göre şimdi kitaba genel olarak yorum yapabilirim.

Açıkçası verilmek istenen mesajı çok sevdim. Temeli sağlam olmayan hiçbir şeyin ayakta kalamayacak olduğu gerçeği, doğal düzende genç yaşlı, hasta sağlıklı demeden herkesin bir arada ve bir uyum içerisinde yaşaması gerektiği... Kısacası; ana fikir süper! (:

Tommo'yla ilgili gerçek hakikaten beklenmedikti, Saba'yla DeMalo arasında yaşananlar da öyle... Ve ne yalan söyleyeyim içimde bir yerde acaba DeMalo'cum değişir mi, diye çok umut ettim... 

Okuyacak olanlara şimdiden keyifli okumalar! (:

Puanım: 5/5




Yeniden görüşünceye dek kendinize çok ama çok iyi bakın.

Kocaman Sevgilerimle,

MyReal




2 Aralık 2019 Pazartesi

Okudum Bitti - ASİ YÜREK (Toz Diyarları 2) / MOIRA YOUNG ~~

Selamlar blogcanlarım!

Seriyi okumaya devam ediyorken ikinci kitabın yorumuyla tekrar karşınızdayım :)


Tanıtım:

"Okurlar aksiyon dolu bu üçlemenin sonuna gelmek için fazlasıyla sabırsızlanıyor olacak."
-Jennifer M. Brown-

"Yazarın sürükleyici anlatımı, okurları bu güzel ve tehlikeli arazinin daha da derinine çekeceğe benziyor."
-Publishers Weekly-

Saba arkadaşlarının da yardımıyla Tontonları yenişinin ve kaçırılan erkek kardeşi Lugh'un kurtuluşunun ardından dünyasının normale döneceğini düşünmektedir. Fakat zorlu bir düşman yükseliştedir ve Saba'nın başına bir ödül koymuştur. Çünkü genç kız sadece Lugh'u kurtarmakla kalmamış, aynı zamanda acımasız bir tiranı da alt etmiştir. Tabii her zaferin korkunç bir de bedeli vardır…

Bu süreçte Saba en çok Jack'e, onun ay ışığı gözlerine, hoyrat kalbine gereksinim duyar. Ancak Jack uzaklardadır. Üstelik Saba'nın Jack'e bir daha asla güvenmemesi gerektiğine dair haberler de genç kıza ulaşır. İhanete uğradığını düşünen Saba, hayatta kalmak ve gerçeği ortaya çıkarmak için yine var gücüyle mücadele etmek durumundadır. Toz Diyarları Serisi'nde macera Kan Kırmızı Yol'un ardından Asi Yürek'le devam ediyor. Saba ve arkadaşları yine heyecanın bir an olsun eksilmediği bir serüvenle okurların karşısına çıkıyor.

Sayfa Sayısı: 416
Baskı Yılı: 2016
Yayınevi: Ephesus Yayınları
Yazar: Moira Young


Benim Yorumum: 

Öncelikle ilk kitapla ilgili yorumumda bahsettiğim eksiklikler bu kitapta baya baya giderilmiş. Çok güzel betimlemeler yapılıp anlatım geliştirilmiş. İnanılmaz büyük bir hızla ve severek okudum.
Elbette yine çok sevdiğim birkaç karakterin ölmesi içimi acıttı :(
-Spoiler gibi olabilir, belki birazcık-

Jack'ten hiç şüphelenmedim, şüphelenmeyeceğim! O her daim benim için esas oğlan ama DeMalo?! Seninle ilgili de aklımdan geçen şeylerin bir kısmı gerçek çıktı bakalım daha neler yapacaksın, neler olacak?
Saba? Ah Saba neler yaptın sen öyle! Bir an kulaklarını çekmek istedim ama gençliğine veriyoruz yaptığın hataları :)
Tommo ve Lugh, sizleri bir türlü içimin almıyor olmasının altından bir şey çıkacak mı çok merak ediyorum... Aslında şu ana kadar hep iyi oğlanlardınız ama işte bekliyorum bir hinlik çıkacakmış gibi hissediyorum...

Neyse efenim ben serinin üçüncü kitabını okumaya başlıyorum.
Sizlere de tavsiye ederim.

Puanım: 5/5




Yeniden görüşünceye dek kendinize çok ama çok iyi bakın.

Kocaman Sevgilerimle,

MyReal

21 Kasım 2019 Perşembe

Okudum Bitti - KAN KIRMIZI YOL (Toz Diyarları 1) / MOIRA YOUNG ~~

Selamlar blog dostlarım!

Uzun bir aradan sonra sevgili blogumda bir şeyler yazmak ve en azından bir kitap yorumu paylaşmak istedim. :)


Her zamanki gibi önce Tanıtım Bülteni:

Saba kum fırtınaları tarafından harap edilmiş çorak bir diyarda yaşamaktadır. Çok sevdiği ikizi Lugh kaçırılınca gözü pek Jack ve Özgür Şahinler'le birlik olup Lugh'u aramaya koyulur. İkizi Lugh'u bulmak için pek çok güçlükle savaşmak durumunda kalan genç kız, zekası ve iradesiyle tüm zorlukların üstesinden gelmeye, düşmanlarını yenmeye çalışır. Üstelik bu süreçte hem mücadelelerinde yenilmez biri olduğunu hem de aşkı ve dostluğu keşfeder. Heyecan ve aksiyonun bir an olsun hız kesmediği Kan Kırmızı Yol soluksuz okunacak bir roman.

"Ridley Scott'ın da bu kitabın yayın haklarını almasında şaşılacak bir yan var mı?"
-New York Times-

"Ürkütücü ve macera dolu. Açlık Oyunları'yla eş değer."
-Los Angeles Times-

"Vahşi ve heyecan verici."
-The Wall Street Journal-

"Kan Kırmızı Yol üslubu ve karakterleriyle kendini benzerlerinden ayırıyor. Çarpıcı ve kesinlikle orijinal."
-MTV.com-



Yazar: Moira Young
Sayfa Sayısı: 448
Baskı Yılı: 2015
Yayınevi: Ephesus Yayınları


Benim Yorumum:

Kitabın ilk sayfalarında biraz sıkıldığımı ve bazı yerlerde aman bu yazarlar da hep aynı şeyi yazıyorlar dediğimi itiraf etmeliyim.
Özellikle ilk sayfalarda sıkılmış olmamın en önemli sebeplerinden biri çeviriydi:
Bazı cümleler öylesine kötü çevrilmiş ki diyaloglar birbirine girmiş, cümleler anlamsızlaşmış...
Diğeri ise anlatım:
Bence anlatım biraz daha zenginleştirilebilirdi. Örneğin; hikaye boyunca çok sevdiğiniz bir karakterin ölüm anı birazcık tüylerinizi diken diken etmeliydi ya da onun gibi bir şey...
Duygular çok yüzeysel işlenmiş, hep mantıksal ilerlenmiş gibi... Bilemiyorum...

Yine de sayfalar ilerledikçe ve aksiyon arttıkça okumaktan çok keyif aldım.
Saba'yı sevdim, Emmi'ye bayıldım veee Jack... Tanrım çok tatlı!
Karakterler gerçekten güzel oluşturulmuş! Beklenmedik olaylar yaratılmış, doğru yerde doğru hamleler yapılmış. 

Serinin devamını merak ve heyecanla okuyacağım. 

Puanım: 3/5 

Okuyacak olanlara şimdiden keyifli okumalar!

Kocaman Sevgilerimle,

MyReal




31 Ekim 2019 Perşembe

Hikayem: Karanlık Ruhlar - Bölüm 6: Senin için Öldürebilirim ~~

Selamlar canlar!

Hikayemi yazmaya ve Wattpad'de yayınlamaya devam ediyorum. Orada tabi 21. bölümdeyiz :)
Daha önce de belirttiğim gibi; üzerinden yıllar geçti, o yüzden ilerleyen bölümler arasında kopukluklar, eksikler, mantık hataları bir sürü şey var. Yine de umarım severek okur ve görüşlerinizi benimle paylaşırsınız.

Keyifli okumalar (:
İlk bölümü okumayanlar için Tık Tık ^^
İkinci bölümü okumayanlar için Tık Tık ^^
Üçüncü bölümü okumayanlar için Tık Tık ^^
Dördüncü bölümü okumayanlar için Tık Tık ^^
Beşinci bölümü okumayanlar için Tık Tık ^^

***
6. Bölüm: Senin için Öldürebilirim ~~
Aymira, o günden sonra 10 gün boyunca yalnızca finalleri ile uğraşmış, hafta sonları da dahil olmak üzere sınav için fakülteye gitmek dışında odasından dışarı adım atmamıştı. Bir ara yaşlı kadına mesaj atıp kendisine ihtiyacı olup olmadığını sormak istemişse de telefonunu tüm o karmaşa yaşanırken dükkanda unuttuğunu çok sonra fark etmiş ama üzerinde durmamıştı. Ne de olsa Eylül müdire ve ihtiyardan başka kimse bir telefonu olduğunu dahi bilmiyordu.



O gün, son sınavdan çıkınca koşar adım çiçekçiye gitti. Günlerdir dükkanı tek başına idare etmeye çalışan yaşlı kadının çok yorulduğuna ve ortalığın kir pas içinde olduğuna emindi. Yaşlı kadının, sınavları hakkında soruları olduğuna emin olduğu gibi… Ancak, çiçekçinin önüne gelip de kapının kapalı olduğunu görünce şaşırdı, yine de kimseye bir şey soramadı. Yaşlı kadının bir şeyler almaya gittiğini düşünerek çantasındaki yedek anahtarı çıkarıp kapıyı açtı. İçeri girer girmez her zaman olduğu gibi çantasını ve üzerindeki ince hırkayı masanın yanındaki dolaba tıktı ve arka tarafta bulunan küçük tuvalete gidip viledayla fırçayı alarak geri döndü. Dükkan sanki uzun zamandır kapalıymış gibi ağır bir kokuya sahip olduğundan demir kapıyı ve masanın hemen sol tarafında bulunan küçük camı açtı. Her yeri güzelce fırçalamadan önce çiçekleri solmuş saksıları temizledi. Hemen ardından da yerlere saçılan toprakları ve ölü bitkileri büyükçe bir çöp torbasına tıktı. Yerleri sildi. En son masanın üzerindekileri toplayıp tozunu alacakken adının yazılı olduğu kağıdı fark etti. Titrek el yazısını hemen tanıdı ve kadının yapması gereken işleri sıraladığını düşünerek sonra okumak üzere pantolonun arka cebine tıktı, küçük kağıdı. Oysa okusaydı bilecekti orada bir dakika daha durmaması gerektiğini, tehlikenin yeniden etrafında dolandığını…



Genç kız, masanın tozunu almış, hemen ardından dükkanın demir kapısını örtmüş geri dönecekken arkasındaki kapı şiddetle geri açıldı. Hafifçe irkilerek geriye dönüp baktığında gördüğü adamlar bedenindeki adrenalin salgısını arttırmış, kalbi korkuyla çırpınmaya başlamıştı bile... Bulundukları küçücük dükkan, karşısındaki kocaman üç adam ile nefes alınması imkansız bir alan haline gelmişti. Solukları daha da sıklaşırken bir eli istemsizce kalbinin üzerinden boynuna doğru aldı. Gelmekte olan atağın farkındaydı ama şimdi sırası değildi! Bu adamların karşısındayken kontrolünü kaybedemezdi. Evet, müşterilerle ilgilenmek onun işi değildi ama şimdi sakin olup yaşlı kadın gelene kadar elinden geleni yapmalıydı. Kapıyı açış şekillerini düşünmemeliydi. Her müşteri kibar olmak zorunda değildi.

Kendini sakinleştirmek adına kaçıncı defa olduğunu bilmediği bir sefer daha ‘Geçti, sakin ol Aymira. Sorun yok, sakin ol,’ diye tekrar ederken, içten içe, adamlardan biri “Ooo bizim moruk yerine çok tatlı bir bebek bırakmış,” deyip kendisine doğru gelmeye başlayınca, bilinçsizce geri geri gitti Aymira. Küçücük dükkanda ne kadar geri gidebilirdi ki? Birkaç adım sonra ayakları yerdeki saksıların arasına karışmış, duvarla buluşmuştu küçücük bedeni. Adam, üzerine doğru eğilirken gözleri donuklaşmış, sanki mümkünmüş gibi daha da yaslanmıştı arkasındaki duvara. Nasıl olduğunu anlayamadan yüzüne dokunmaya başlayan eli tutup ısırmaya çalıştı ama daha emeline ulaşamadan suratının ortasına patlatılan tokat ile yere kapaklandı. Yalnızca birkaç saniye sonra da kendinden geçmişti...



Kapıdan henüz girmişken kızın, yere düşüşünü gören adam, iri yarı adamının yanına gelip suratına yumruğunu geçirirken “Kimden izin aldın ulan! Sen ne bok oluyorsun da benim elime geçen kadına elini sürebileceğini düşünüyorsun!” dedi, hayvansı bir vahşilikle. Peş peşe indirdiği yumruklarının ardından adamın yüzü kan çanağına dönmüştü ama bu, hiç umurunda değildi. O, kanı severdi, gücü, acıyı…



Aldığı darbelerle yere yıkılan adama dönüp bir kez daha bakmadan yerde yatan kızın yanına gitti. Yüzünü örten kızıl saçlarını geriye iterken, sağ yanağında yer edinen kırmızılık içini yeniden öfkeyle doldursa da adamın cezasını kızın gözleri önünde verecekti. Kollarından birini dizlerinin altından geçirirken diğerini de omuzlarının altından geçirip kucağına aldığı kızla birlikte çıktı dükkandan. Geri dönüp adamlarına direktiflerini vermeyi unutmamıştı elbette.

“Dükkanı dağıtın ve o moruğu bulup iki gün sonra geri geleceğimi söyleyin! Şu şerefsizi de bir güzel temizleyip akşama karşıma getirin!”



~~



Aymira, bilinci yavaşça yerine gelirken hatırladığı son anların, kötü bir rüya olmasını diledi. Asla gerçek olmasını istemeyeceği, lanet olası bir kâbus! Ama elbette öyle olmamıştı.
Zaten onun dilekleri ne zaman gerçek olmuştu ki?



Gözlerini aralarken yüzüne dokunan el, en büyük kâbuslarının başlangıcının habercisiydi. Karşı koyamadı genç kız. Yıllar içerisinde defalarca yaptığı gibi yine gelecek olan acıyı ve ölümü bekledi. Ruhu değildi artık o yatakta yatan, bedeni bir külçe gibi yığılmıştı, kendisi gibi en az beş kişinin daha yatabileceği geniş yatağa... Beyni tüm fonksiyonlarını kapatmıştı adeta. Yalnızca bilinçsiz nefesleri ve birkaç damla gözyaşı vardı Aymira’nın. Ne çığlıkları ne de çırpınışları…



Tanımadığı o kocaman adam, kollarından birini sırtının altından geçirirken gözyaşları da dondu kaldı. Gelecek olan felakete hazırdı. Ama beklediğinin aksine sırtı yatırıldığı yatağın başlığı ile buluşunca bir an için umutla doldu zavallı ruhu. Belki, belki de bu sefer her şey korktuğundan farklı olacaktı…



Adam, hiçbir şey söylemeden odanın kapısını açtı ve bir anda en az kendisi kadar yapılı 4 adam odaya girdi. Aymira, bu görüntü karşısında kanının donduğunu hissetse de umutlarının yıkılması için henüz erkendi. Çünkü güzelliklerle hiç tanışamamış gözleri hayatın en büyük pisliklerinden birini daha görecekti. Ve o, umudunu kaybetmek fiili aklına bile gelemeyecekti, genç kızın.



Kendisini uyandırdığını düşündüğü adam yeniden yanına gelirken istese de daha öteye gidemedi. Üzerindeki pikeye daha da sıkı tutunup bedenine tamamen sararken dizlerini kendine doğru çekerek küçücük kaldı sadece. Adam gelip de yanına oturunca umutsuzlukla yumdu gözlerini genç kız ve yanaklarından birer damla daha yaş süzüldü… O kocaman ve korkunç el bir kez daha deyince yüzüne irkildi. Haykırmak, uzak dur, yapma demek istedi ama diyemedi…



“Ah güzelim… Yanağının halini görüyor musun?” diyen adama şaşkınlıkla baktı bir an sonra. Neyden bahsediyordu bu adam?



Kızın gözleri kendi gözlerine kitlendiği an içindeki duygular şahlandı. Bu kız, onundu! Ve o şerefsiz onun olana el sürmüştü!



“Harun! Getir o şerefsizi buraya!” diye kükreyen adam, içindeki korkuyu daha da harlamıştı. Korkudan ölmek diye bir şey var ise Aymira tam da o anda böyle bir şeyin olmasına ihtiyaç duyuyor, aldığı her nefeste bu isteğinin gerçekleşmesi için dua ediyordu.



Bir an sonra yüzü gözü yaralar içerisindeki bir adam yatağın dibine kadar getirilmişti. Yanında oturan, koyu kahve gözlü adam cebinden siyah bir bıçak çıkarınca, yüzü yaralar içerisindeki adam haykırmaya, yalvarmaya başladı. Aymira şok olmuş bir şekilde gözlerini bir an olsun kırpmadan çevresinde olanları izliyordu. Sanki kendisi gerçekten de orada değildi, sığınma hayatı yaşadığı yurdun yine en gizli köşelerinden birine sinmiş, bakıcının açık unuttuğu televizyonunun karşısında bir gerilim filmi izliyordu. Yanındaki adam yeniden kükrerken bile titremedi genç kız. Ama yüzü yaralı adam daha da şiddetli bir şekilde titremeye ve yalvarmaya başladı.



“Yapma abi, kurban olayım yapma. Ben, ben valla bilerek…”



“Kes lan! Ben, benim olana kimin dokunmasına izin verdim bugüne kadar pezevenk! Sen kim oluyorsun da bana ait bir şeye elini sürebileceğini düşünüyorsun?” diye tıslarken Aymira bir an düşündü, kimdi bu adam, ne demekti benim olan, kendisinden mi bahsediyordu? Bir anlık şokla kendinden geçmiş olsa da karşısında duran adamların sımsıkı tuttukları ve korkudan yalvaran adam dükkanda üzerine yürüyüp kendisine tokan atan adamdı, biliyordu. Ama benim olana elini süremezsin diyen bu adam da kimdi? Kendisini tanıyor muydu? Onu koruyacak mıydı? Bir an bu düşünceyle bedeninin gevşediğini hissetti genç kız. Hayatında ilk defa biri onu korumak adına başka birini cezalandırıyordu öyle mi? Eylül müdire bile bu kadarını yapamamıştı! Evet, onu kurtarmıştı ama onun için birini cezalandırmak? Zavallı ruhu yeniden umutla doldu genç kızın. Belki de bu adam gerçekten de zarar vermeyecekti ona. Gözlerini karşısındaki adamın yüzüne çevirdi.



Ama gerçek çok başkaydı! O Barlas’tı! Karanlığın, acımasızlığın diğer adıydı. O, isterdi ve alırdı. Eğer Aymira’ya benim demişse bu, onun kararıydı ve karşısındaki kişinin tek bir itirazda ya da yorumda bulunma hakkı yoktu! Eğer Aymira’ya benimsin demişse bu, kızın ölüm fermanını okuduğu anlamına gelirdi ama genç kızın henüz bundan haberi yoktu. Yaşayacağı karanlık günlerin yalnızca bir nefes ötesinde olduğunu bilmiyordu...



Karşısındaki adama iyice yaklaşan ve bıçağını yüzünde gezdiren adamı izledi, gözlerinde belirmeye başlayan korku ile. Kendi gözlerine eş koyu kahve gözlere sahip adam bu defa tıslayarak “Hangi elin?” diye sorunca aklına dolan korkunç senaryolar karşısında gözleri irileşmiş, yüzü donmuştu genç kızın.



Yüzü yaralı adam bir kez daha “Abi yapma, affet,” derken Aymira da içinden tekrar ediyordu: Bu kadar ileri gidemezsin! Yapma, yapma, yapma! Ama adamın eline saplanan bıçak, etrafa saçılan kanı ve odayı dolduran çığlıkları bir kez daha vermişti ona cevabını. Yalvarmak, asla sonucu değiştirmezdi. Vahşi bir avcı, yakaladığı avının gözünün yaşına bile bakmazdı! Acıyla inlerken bir kez daha sarıldı karanlıkla, gözlerinin gördüğü karanlıklardan kurtulmak isterken bambaşka bir karanlıkla kucaklaşması da hayatın ona karşı sunduğu lanet bir oyun değil de neydi? Peki ya o kulaklarına dolan ses, aklının bir oyunu değil miydi?



“Senin için güzelim. Onu senin için öldürebilirim… Sana kimsenin dokunmasına izin vermem!”


***

Sosyal medya: asliyilmazmyreal , asliyilmazhikayeleri ve myrealsbooks


Kocaman Sevgilerimle,


7 Ekim 2019 Pazartesi

Hikayem: Karanlık Ruhlar - Bölüm 5: Pembe (?) Düşler ~~

Selamlar canlar!

Uzun uzun uzunnn zamanlardır ne yazık ki bloguma uğrayamıyorum. Bari dedim en azından önceden verdiğim sözü tutayım ve hikayemi yayınlamaya devam edeyim.
Üzerinden yıllar geçti, o yüzden kopukluklar, eksikler, mantık hataları bir sürü şey var. Yine de umarım severek okur ve görüşlerinizi benimle paylaşırsınız.

Keyifli okumalar (:
İlk bölümü okumayanlar için Tık Tık ^^
İkinci bölümü okumayanlar için Tık Tık ^^
Üçüncü bölümü okumayanlar için Tık Tık ^^
Dördüncü bölümü okumayanlar için Tık Tık ^^


***


5. Bölüm: Pembe (?) Düşler ~~




Aymira, dersten sonra çantasını sırtına alıp hızla ayrıldı fakülteden. Başka biri olsa arkadaşları ile bir kafeye gider çay, kahve ya da bir meyve suyu ile birlikte bir şeyler yer. Tabiri caizse peşpeşe girdiği onca dersten sonra biraz kafa dağıtır sonra da mutlaka otobüse ya da arabasına biner öyle giderdi gitmesi gereken yere ama onun böyle lüksleri yoktu. Birileri, bineceği arabanın modelini beğenmezken ya da bindiği otobüsün doluluğundan şikayet ederken o, otobüse binmenin ne demek olduğunu bile bilmiyordu. Arkadaşlarla takılmayı bırak, yıllardır içinde yer aldığı kalabalığa rağmen arkadaş kavramının ne olduğundan dahi bir haberdi…


Mümkün olan en hızlı tempoyla yürüdü çiçekçiye doğru. Yaklaşık yarım saat sonra nefes nefese bir halde demir kapının kolunu hafifçe bükerek girdi içeri. Çantasını çıkarıp kasa, not defteri, faturalar ve birkaç kalemin düzenli bir şekilde üzerinde durduğu masanın yanındaki, üzerindeki kaplaması yer yer dökülmüş, eski dolaba tıktı. Arka tarafa geçip tuvaletten viledayı ve fırçayı aldı. Bir an durup soluklandıktan sonra çok severek aldığı vanilya kokulu yer silme sabununu yarısına kadar suyla doldurduğu viledanın içine döktü. Çiçekçide çalışırken yapmaktan en çok zevk aldığı şeylerden biri de buydu. Yaşlı kadın ona ihtiyacı olan parayı veriyor ve hem temizlik malzemeleri hem de atıştırmalıklar konusunda kararı ona bırakıyordu. İşe başladığının üçüncü günü hayatında ilk defa bir markete girip de sabun almıştı Aymira. İlk etapta ne yapacağını bilemese de etrafındaki kadınları gözlemleyip tek tek koklamıştı her bir sabunu. Üzerlerindeki notları tek tek okumuştu, ne işe yaradıklarını analiz etmiş, hangisi alması gerektiğine karar vermeye çalışmıştı.


Bir an eline aldığı sabunun arkasındaki yazıları okurken bir kadın anti bakteriyel, çilek kokulu bir el sabunu almıştı eline. Küçük kızı, heyecanla konuşuyor, gülücükler saçıyordu. “Hiii çilekli! Pembe sabun. Benim sabunum. Defne’nin sabunu!”
Kadının ve alışveriş arabasının içine oturtduğu kızının ardından bakarken eli o sabuna gitse de hemen geri çekmişti. Daha sonra da bu vanilya kokulu sabunları bulmuştu, işte. Hem yerler için hem de elleri için. Şeffaf şişelerin içindeki bembeyaz sabunlar, ruhuna ne kadar tezat olsa da pembeden daha yakındı içindeki zavallı kız çocuğuna…


Hepi topu onbeş, yirmi metre kare olan küçücük dükkanı önce bir güzel süpürdü, elindeki eskimiş fırça ile. Etrafa saçılan toprakları ve malzemeleri toplamak bu defa biraz fazla zamanını almıştı ama aldırış etmedi, belli ki ihtiyar, bugün daha fazla saksı çiçeği hazırlamıştı ya da sadece canı etrafı dağıtmak istemişti...


Genç kızın çalıştığı bu küçük çiçekçinin kapısından girince sıcak bir mekan karşılıyordu insanı. Bunda yaşlı kadının yüzünden bir an olsun eksik etmediği tebessümlerinin de etkisi vardı, elbette. Yetimhane müdiresi Eylül Hanımın çok eski bir ahbabıydı, yaşlı kadın. Zaten Aymira da bu işe o sayede girmişti.


Yaşlı kadın, her gün erkenden dükkanı açıyor. Rengarenk çiçekleri yine rengarenk saksılara diziyor ve hem dükkanın önüne hem de içine gelişi güzel bir şekilde yerleştiriyordu. Eh tüm bunları yaparken ortalık da baya kirleniyordu ama yaşlı bedeni bir de ortalığı temizlemesine izin vermiyordu.


Aymira da her gün dersten sonra gelip kadının dağıttıklarını topluyor, çiçek saksılarının arasındaki boşluğa yerleştirilmiş küçük, eski masayı siliyor, minik mutfaktaki birkaç parça bulaşığı ve tuvaleti yıkıyor, en son da çayı demleyip kadının karşısına geçip oturuyordu. O gün için yapılması gereken başka bir işi varsa yaşlı kadın anlatıyor, o da sessizce dinleyip gerekirse birkaç not alıp işinin başına geçiyordu. İlk zamanlarda çok zorlansalar da zaman içerisinde her şeyi bir rutine oturtmuşlardı. Kadın, ona neden konuşmadığını sormaktan vazgeçmişti, o da kaçıp gitmeyerek işini en güzel şekilde yapmaya başlamıştı…


Çiçek kokularının birbirine karıştığı küçük dükkanı kısa sürede temizlemiş, ocağa koyduğu çayın demlenmesini beklerken masanın diğer ucuna geçmiş ders boyunca aldığı notları gözden geçiyordu ki yaşlı kadının uyarısı ile uzun bir süredir notlarının arasına gömüldüğünü fark etti. Mutfaktan çayları almak için kalkarken dükkana birkaç adamın girdiğini gördü ama aldırış etmedi. Zaten müşterilerle konuşamadığından onları karşılama ve onlarla ilgilenme kısmı yaşlı kadının alanıydı. O, en fazla yaşlı kadının taşıyamayacağı ağırlıktaki saksıları müşteriye göstermek için olduğu yerden alıp masaya getirirdi ya da belki alınan bir demet gülü, zambağı ya da papatyayı süsler, sahibine teslim ederdi.


Güller ve papatyalar neyse de zambakları paketler, minik not kağıtlarına karşısındaki kişinin söylediklerini yazarken içi bir parça da olsa burulurdu genç kızın, her defasında... Evet, böyle şeylere hakkı olmadığını, asla birinden bir demet çiçek almayı bırak güzel bir söz duymayacağını biliyor, beyni her fırsatta avaz avaz haykırıyordu bu gerçeği ama en nihayetinde o da yirmilerinde bir genç kızdı ve istese de içindeki umut dolu kızı tamamen yok edemiyordu…


Büro tipi buzdolabının, ahşap hazır bir tezgahın ve küçük bir çekmeceli dolabın bulunduğu mutfağa girdiğinde, bedeni ürperdi nedensizce. Ufak bir titremenin ardından çekmeceli dolabın üst gözünden kendine bir büyük fincan alırken yaşlı kadın için ince belli çay bardaklarından birini aldı. Yaşlı kadından öğrendiği bir alışkanlıkla bardağı ve kupasını çayla doldurmadan önce sıcak su ile çalkaladı ve biraz da olsa ısındıktan sonra doldurdu. Tezgahın üzerinde, duvara paralel bir şekilde duran mavi, içi gökyüzü desenli tepsiye yerleştirdi elindeki bardağı ve fincanını. Bir an masmavi tepsinin üzerindeki fincana takıldı gözleri. Hayatında ilk defa kendisine ait bir şeyi vardı, Aymira’nın. Üstelik de tospembeydi! Yaşlı kadın, bir sabah, dükkandan bir şey söylemeden çıkıp on dakika sonra geri geldiğinde önüne koymuştu bu kupayı. “Çalışırken unutuyorsun çayını içmeyi, sonra da buz gibi çayı tiksine tiksine yutuyorsun. Hiç olmadı bir bardaktan sonra bana ayıp olmasa yerinden kalkıp kendine çay doldurmuyorsun. En azından bunda çayın hem daha uzun süre sıcak kalır hem de daha geç biter,” dedikten sonra herhangi bir şey söylemesine izin vermeden mutfağa geçmişti. O an, yıllar sonra ilk defa gözlerinden birer damla yaş akmıştı, Aymira’nın. Acılar içerisinde geçirdiği onca zaman akmayı unutan gözleri nedendir bilinmez o an akmaya karar vermişti…
Yıllar sonra, bir kadın, ona tozpembe bir kupa hediye etmişti, genç kızın içindeki pembe hayallerin nasıl da siyaha büründüğünü bilmeden. Belki de yeryüzündeki en nefret ve acı dolu rengin pembe olduğunu düşündüğünü bilmeden… Acıyla tanıştığı o ilk anda, pazardaykan annesine alması için saatlerce yalvarıp kendini tezgahın üzerine attığı o minik, pembe taytını giydiğini bilmeden…


Daldığı derinliklerden kurtulmak için gözlerini birkaç kez kırptıktan sonra bardakların da durduğu çekmeceli dolabın ikinci gözünden iki servis tabağı alıp üçüncü çekmeceden çıkardığı atıştırmalıkları tabaklara dizdi eşit ve simetrik bir şekilde. Tabakları da tepsiye koyup içeri girecekken içeriden gelen yüksek sesler hareketlerinin önüne set kurdu. Bir adam ölüm soğukluğunda bir sertlikle konuşuyordu.
“Bana bak ihtiyar! Bu dükkan 10 gün içinde boşaldı, boşaldı! Boşalmadı, o zaman ben boşaltırım!”


Daha duyduğu sözleri idrak edememişken çarpılan kapının sesi ile sıçradı olduğu yerde. Bir an tüm bedeni donup kaldı genç kızın. Bedeni, karanlığa doğru yol almaya hazırlanırken defalarca kere tekrarladı içinden: Kendine gel Aymira. Şimdi değil. Sorun yok. Kendine gel…


Bir süre sonra nefes alışları kısmen de olsa normal düzeye ulaşınca iki yanını farkında olmadan sımsıkı bir şekilde kavradığı tepsiyi, tezgahın üzerine geri bırakıp koşarak içeri girdi. Yaşlı kadınının iyice beyazlaşan yüzü ve kalbine doğru giden eli içindeki korkuyu daha da harladı. Hemen masanın ardındaki sandalyeye oturmasını sağladı. Sonra da bir bardağa su doldurup birkaç duyum içirdi. O an nasıl olduğunu sormak için ölüyor olsa da yapamadı. Kelimeleri yoktu ki onun... Gözlerini dikti, yaşlılığın verdiği yıpranmışlıkla kenarları kırış kırış olmuş gözlere. İçindeki endişeyi görsün ve ona iyi olduğunu söylesin istedi...


Yaşlı kadın, aylardır kızın sessizliğine ve tepkisizliğine iyice alışmıştı. Şimdi kendisi için bu kadar endişelendiğini görmek, bir yandan içini umutla doldurmuş diğer taraftan üzüntüye boğulmasına sebep olmuştu. Kızın üzgün gözlerine bakarken elini tutarak “İyiyim, merak etme güzel kızım,” dedi, yüzünde yalancı bir tebessümle.


Aymira, elini tutan bembeyaz, buruş buruş eli sımsıkı sararken umutla kırptı gözlerini. Derin bir nefes aldı, rahatlayarak… Hemen ardından dudakları hafifçe iki yana büküldü ama bu o kadar kısa sürmüştü ki yaşlı kadının, bir an yanlış gördüğünü düşünmesine sebep olmuştu. Geri dönüp mutfağa doğru ilerlerken yaptığı hareketin şaşkınlığını yaşıyordu o da. Kasları dahi garipsemişti bu hareketi. Sahi en son ne zaman gülmüştü?


Yaşlı kadın, umutla baktı genç kızın ardından. Diliyordu ki kendi gibi, gönlü gibi güzel bir hayatı olsun bundan sonra, mutluluğu kucaklasın da o küçük kalbi korkuyla değil mutluluğun en büyüğü ile çarpsın göğsünde. En az kendi gönlü kadar güzel bir gönül yer etsin hayatında. Tebessümleri korkak göçek değil, benliğine sığmaz olsun...


Ama bilmiyordu, o bembeyaz çehreye, kapkaranlık bir ömür yazmıştı Yaradan. Beline kadar uzanan, dalga dalga kızıl saçlarından daha kızıl bir acıydı alnına yazılan. Güzel yüzüne renk katan pembemsi dudaklara mutlulukla gülmek yazılmamıştı. Kırk yıllık hatırın mirasçısı koyu kahveleri, yalnızca acıyı miras almıştı kaderden ya ondan sebep hiçbir zaman masmavi günleri göremeyecek, hep karanlıklarla kuşanacaktı. Fırtınaların, kara bulutların habercisi olacaktı…

***

Sosyal medya: asliyilmazmyreal , asliyilmazhikayeleri ve myrealsbooks


Kocaman Sevgilerimle,

23 Ocak 2019 Çarşamba

Okudum Bitti - BİR BAŞKA MAVİ / AMY HARMON ~~

Selamlar Blog dostlarım,

Yeni bir kitap yorumu ile geldim. Umarım bu yorumları okumak sizlere bir şeyler katıyordur :)

Tanıtım:
TERSYÜZ'ün yazarından, hiç kimsenin "birisi" olmasının... alışılmadık bir dostluğun, umudun iyileşmeye ve kefaretin aşka dönüşmesinin hikâyesi.

Blue Echohawk kim olduğunu bilmiyordu. Gerçek adından ya da doğum gününden bihaberdi. İki yaşında terk edilmiş, bir başıboş tarafından büyütülmüş ve on yaşına kadar okul yüzü dahi görmemişti. On dokuz yaşına geldiğinde, yaşıtları üniversiteye ya da yeni hayatlarına doğru giderken, Blue hâlâ lise son sınıftaydı. Annesiz, babasız, inançsız ve geleceksiz Blue Echohawk aynı zamanda zorlu bir öğrenciydi. Sertti ve kendi bildiğini okuyordu. Ayrıca son derece çekiciydi. Yani, genç bir İngiliz olan ve sorun çıkaranları kanatları altına almaya meyilli ve Blue'yu çözmeye kararlı tarih öğretmeninin tam tersiydi.

Âşık olmak, kim olduğunuzu bilmediğinizde zor olabilir. Kim olduğunu ve sizinle neden birlikte olmaması gerektiğini tam olarak bilen birine âşık olmak ise imkânsızdır.

"Şimdiye kadar bir karaktere hiç bu kadar bağlanmamıştım. Mendillerinizi kapın ve uzunca bir süre oturmaya hazır olun, çünkü bu kitabı bitirene kadar bırakmak istemeyeceksiniz!
-Read This ~ Hear That-

"Amy Harmon'ın yarattığı hikâyeler ve karakterler, bir şekilde içime işliyor ve kalbimi yıkıp geçiyor."
-Brittany and Bianca Blab Books-

"Bir Başka Mavi'nin duygusal şiddeti okurları sarsacak. Amy Harmon büyüleyici bir hikâyeye imza atıyor ve bir kez daha okurlarını kelimelerin ötesinde etkilemeyi başarıyor."
-Romantic Reading Escape-
Sayfa Sayısı: 386
Baskı Yılı: 2015
Yayınevi: Yabancı
Yayın Koordinatörü : Berke Kılıç

Benim Yorumum:

Evet, kitabı sevmedim, diyemem ama sevdim de diyemiyorum... Sevgili yazara sormak istiyorum; o nasıl bir finaldir?
Bence canım hikaye ziyan olmuş o finalle :/
Kitapla ilgili neredeyse hiç olumsuz yorum okumadığım için belki de beklentim fazlaydı bilemiyorum ama ne yazık ki bana eksik geldi. Bazı konular çok üstün körü geçilmişti. Ve nasıl bir silsile ise herkes başkasının çocuğu, herkes genç yaşta hamile kalmış ve çocuğunu başkasına vermiş gibi gibi...

Neyse, olumsuzlukları bırakalım bir de olumlu yanlara geçelim:
Jimmy kitapta en sevdiğim karakterdi. İçimde, ağaç oymacılığı hakkında internette bir şeyler araştırma isteği bile uyandırdı :)

Wilson, nasıl bir öğretmendin sen öyle :)

Ve Blue aferin sana güçlü kız!

Genel olarak vakit geçirmek için alıp okunabilecek bir kitap.

Benim Puanım ne çok iyi ne de çok kötü arada bir şey: 3/5

Yeniden görüşünceye dek kendinize çok ama çok iyi bakın.

Kocaman Sevgilerimle,

MyReal

9 Ocak 2019 Çarşamba

Okudum Bitti - USTA / ÖZGE ERKİN ~~

Selamlar blog dostlarım,

Yılın ilk kitap yorumu ile geldim.


Tanıtım Bülteni:
Bozkır ayazına tutulmuşçasına uyuşur parmaklarınız da yine ruhunuzun o ince aksine tepkisiz kalamazsınız. Nefesinizden üfler, nefsinizden yontarsınız onu. Her seferinde şekil alır kırık dökük vicdanınız. Af dilersiniz birbiri ardına…

Tespih bu; sabır çektirir, ah çektirir. Ama hep çektirir. Tıpkı kader gibi. Hep size çektirir.

Rengini yârin gözlerinden alır kimi zaman, kimi zamansa zifiri karanlıktan. Ama huzuru her daim Yaradan'dan.

Hayatın ayazını ciğerine çekmiş, kendi gibi soğuk taşlarda deva bulan bir usta.

Soğuk taşları gönlünün ateşinde ısıtan bir kadın.

Ve tespihe dizilir gibi ardı ardına dizilen kehribar rengi acılar...

Usta'nın aşkı size sabrı öğretecek ince ince.
Sayfa Sayısı : 320
Yayınevi : Müptela Yayınları
Baskı Yılı : 2018
Yazar : Özge Erkin


Benim Yorumum:
Kitabı çıkar çıkmaz almış olsam da istedim ki 2019'un ilk kitabı olsun, yıla güzel ve özel bir başlangıç yapmış olayım. Çok şükür ki öyle de oldu :)

Özge Erkin'in kalemine ne kadar hayran olduğumu beni yakından tanıyan herkes biliyor. Ama Tahir... Ah Tahir sen nasıl güzel bir insan nasıl güzel bir adamdın öyle!
Özge Erkin'in tüm kitaplarını okuyup yaratmış olduğu karakterleri gerçek anlamda çok çok sevmiş olsam da Tahir hepsinin -Devran(Destan)'ın- bile üstüne çıktı. O kadar bizden, o kadar güzel kalpli ki...
Kader kurbanı güzel adam, ne acılar çekip yüreğine ne mezar taşları dikiliyor. Yine de asla isyan etmeden, büyük bir sükut ile teslimiyet ile her acıya nasıl da eyvallah ediyorsun sen öyle!

Peki sen, pek bi'asi Çelik Prenses, Dilem Hanım! Sen nasıl bir kadındın öyle. Helal olsun sana!

Özge ablacım yine nasıl güçlü nasıl harika bir kadın karakter yazmışsın, nasıl güzel bir aşk sunmuşsun ömürlerine...

Büşra'cım seni de unutmadım hikayemizin en enerjik, deli dolu San Joseph mezunu biricik halk çocuğu.

Puanım: Yıldızlı 5 Pekii!





Yeniden görüşünceye dek kendinize çok ama çok iyi bakın.

Kocaman Sevgilerimle,

MyReal

13 Aralık 2018 Perşembe

Okudum Bitti - SARAI / J.A. REDMERSKI ~~

Merhabalar blog dostlarım,

Uzun bir inziva döneminden sonra bir kitap yorumuyla tekrar sizlerleyim... Yıllar içerisinde canım blogum ve sizler alıştınız aslında benim bu kayboluşlarıma. İşte tam olarak en sevdiğim yanı da bu ya blogumun, ne kadar zaman sonra dönersem döneyim hep kucak açtı bana... Neyse çok da duygusallaşmadan kitap hakkındaki yorumuma geçeyim.


TANITIM:
"Beş yıldız!" 
-The Book Enthusiast -

"Bu seri inanılmaz."
-Smi Book Club-

The New York Times, USA Today ve The Wall Street Journal'ın çok satan yazarı J.A. Redmerski'den tutkunun ve hayatta kalma mücadelesinin romanı… 

Sarai henüz on dört yaşındayken annesi tarafından Meksika'daki bir uyuşturucu baronunun yanında yaşamaya zorlanmıştır. Fakat Sarai, normal bir hayatın ne demek olduğunu unutmasına rağmen, zorla alıkonulduğu evden kaçma umudunu da hiç yitirmemiştir. Soğukkanlı bir katil olan Victor da tıpkı Sarai gibi çocukluğundan beri hep ölüme ve şiddete tanık olmuştur. Victor öldüreceği yeni hedefiyle ilgili bilgi almak için Sarai'ın bulunduğu yere geldiğinde genç kız ,buradan kaçabilmek için elindeki tek fırsatın bu adam olduğunu anlar. Ne var ki, işler Sarai'ın planladığı gibi gitmez ve tehlikeli bir adamın elinden kaçarken, kendini Tucson'a giden bir kamyonun arkasında değil, bambaşka tehlikelerin içinde bulur. 

Firar sırasında Victor içgüdülerinin etkisindeki kişiliğinden sıyrılır, vicdanının sesini dinler ve Sarai'a yardım etmeye karar verir. Çift birbirine gittikçe yakınlaşırken, Victor kızı korumak için her şeyini, hatta herkes gibi Sarai'ın ölmesini isteyen erkek kardeşi Niklas'la aralarındaki ilişkiyi bile tehlikeye atar. Victor ve Sarai birbirlerine olan güvenlerini arttırırken, aralarındaki uyuşmazlıklar da zamanla azalmaya başlar. Peki Victor'un kaba kuvvete dayanan yetenekleri ve tecrübesi Sarai'ın hayatta kalmasına yetecek midir? Bu kitap Sarai ve Victor'un hikâyesidir.
(Tanitim Bülteninden)

Çeviri: Murat Karlıdağ

Sayfa Sayısı: 416

Yayınevi: Ephesus Yayınları
İlk Baskı Yılı : 2016



Benim Yorumum;

Serinin tamamını uzun zaman önce okumuş olsam da ilk yorumu paylaşmak bugüne kısmetmiş ☺️

Bu seri hakkında yazılan yorumlar o kadar iyi ve güzeldi ki serinin tamamını hiç düşünmeden büyük bir hevesle aldım. Gelin görün ki bazı özel sebeplerimden dolayı başlamak nasip olmamıştı ve bir süre öylece ofisin kitaplığında kalakaldılar... En son Lydia'yı da alınca hadi Bismillah dedim ve bir gece uyumadan önce okumaya başladım.

İlk kitap Sarai ikinci gün öğleden önce bitti. Genel olarak yazarın anlatımını sevdim, okurken insanı sıkmıyor ya da rahatsız etmiyor. Bir solukta okunup bitebilecek kitaplardan. Serinin devamını da büyük bir merak ve heyecanla okudum bitti bile.🙊 Onların yorumlarını da ilk fırsatta paylaşacağım.(Amin inşallah 😂)

Sarai aslında hem ürkek hem cesur, esaretten kurtulmak için elinden gelen her şeyi yapıyor ve görünen o ki özgürlüğünü de elde ediyor.
Victor çok zeki ve güçlü olmakla beraber kafasının içinde neler döndüğünü ilk kitaptan anlamak pek mümkün değil.
Ama genel olarak dünyadaki hemen hemen tüm pisliklere ‘alıkoyma, uyuşturucu gibi’ şahit olup merhaba dediğimiz bir kitap.

Son olarak her kitabın içinde kaçıncı kitap olduğu yazıyor olmasına rağmen canım Merve‘ye sormaktan hiç bıkmadığım Katiller Serisi Sıralamasını da paylaşayım;

  1. Sarai
  2. Izabel
  3. Kuğu ve Çakal
  4. Kötülük Tohumları 
  5. Kara Kurt 
  6. Victor
  7. Lydia 
Puanım: 5/5 


Kocaman Sevgilerimle,


MyReal

9 Mayıs 2018 Çarşamba

Yürek Yangını

Selamlar blog dostlarım,

Uzun yıllardır bu blogta yazıyorum. Hep güzel anılarımı, yapmaktan zevk aldığım şeyleri paylaştım sizlerle bir süre önce de nişanımın detaylarını anlatmış, tüm sevincimi sizlerle paylaşmıştım.

Ömrümde ilk defa sizlerle acımı paylaşacağım. Çünkü bir şekilde anlatmaz isem bu acı beni boğacak biliyorum. Yıllar öncesinde rumuzlar ile tanıştık, birbirimizi bilmez, tanımazdık. O yüzden hep kolay ve güzeldi burada düşündüğün, hissettiğin her şeyi paylaşmak. Şimdi her şey öylesine zor ki... Artık bu evin annesi sensin, annenin yerini sen alacaksın, kardeşlerin, baban, yeğenlerin hepsi sana emanet, sözlerini duyup gözyaşlarını yüreğine akıtmak... Öylesine rahat dökülüyor ki bu sözler insanların dilinden, yaşamak da öyle kolay olsun istiyorsun ama o kadar acı ki... Sabahları sofrayı hazırlayıp seni nazlandıra nazlandıra uyandıran bir annenin olmaması, gün içerisinde acıktım ama yaaa ne yicem, diye söylenip eşek kadar oldun hala benden mi bekliyorsun hazırla da birlikte yiyelim hanımefendi, diyen bir annenin olmaması...

En zoru hangisi onu da bilmiyorum. Bir telefonla uykundan sıçrayarak uyanmak mı? Söylenenlere inanmayıp defalarca anneni arayıp ulaşamamak mı? Saatlerce bir arabaya sıkışıp bir an önce annene kavuşmak için dualar ederken aslında annenin çoktan bir melek olduğunu bilmek ama kabullenememek mi? Dokunmaya kıyamadığın, ipeklere sarsan az geleceğini düşündüğün annenin ucuz bir ceset torbasına konduğunu görmek mi? Hala capcanlı duran yüzüne bakarken buz tutmuş bedenine dokunup o soğuklukla yanmak mı? Yoksa ne kadar sararsan sar onu bir türlü ısıtamamak mı?
Hala misler gibi, anne gibi kokarken canlı olmadığını, artık orada olmadığını söyleyip kendince seni sakinleştirmeye çalışan ama içinde kopan kıyametten bir haber olan onlarca insanı dinlemek zorunda olmak mı?
Meleğinin abdestini aldıracak olanlara nolur annemi çok güzel yıkayın, canını yakmayın diye ağlarken, aslında söylediklerinin ne kadar da saçma olduğunu bilsen de kendine engel olamamak mı?
Annenin bembeyaz kefenlere sarılışını izlemek mi? Tabutuna omuz vermek mi? Onu kabrine defnetmek mi? Yoksa tüm dualar bitip de insanlar yavaş yavaş dağıldıktan sonra anneciğini ilk defa gittiğiniz ama ömrünün sonuna dek gitmekten asla vazgeçemeyeceğin o yerde bir başına bırakıp oradan uzaklaşmak mı?

Eve geri dönüp annenin yıkanmış ve ipte asılı olan kıyafetlerini toplamak mı daha zor? Yüreğin yana yana, ellerin titreye titreye ona ait özel eşyaları toplamak mı? Yoksa tüm bu acıyla savaşırken ağlamaya bile izninin olmaması mı? Hangisi daha zor? Yoğun bakımda olan enişteni, dayını, ölümle savaşan teyzeni düşünürken ve onların çocuklarının karşısında güçlü durmaya çalışırken Annenin acısına bile ağlayamamak mı? Hangisi daha zor?

Günler önce yazıp da paylaşamadıklarım bunlar. Zaman gelip geçiyorsa da hissedilenler hiç değişmiyor... Çok şükür dayım, büyük teyzem ve eniştem yoğun bakımdan çıktılar, tedavilerine evlerinden devam ediliyor. Küçük teyzem de geçtiğimiz hafta özel odaya alındı, inşallah ki bir hafta içerisinde İstanbul'a nakli yapılacak. Ancak onun için durumlar çok daha karmaşık. Henüz hiç konuşamıyor ve sağ tarafını hareket ettiremiyor... Yine de en azından yaşıyor ve bir kez olsun ona öyle sıcacıkken sarılabilecek olmanın buruk da olsa mutluluğunu yaşıyoruz...

Canım annem...  O bizi bırakıp gideli 44 gün oluyor... Ben hala o günde o anda canım anneme sarıldığım o saniyede kalmış gözlerimi açıp kapattığım her seferinde o tatlı yüzünü görüyorken zaman çoktan akıp geçmiş bile... İnsan hep o anda kalacağım sanıyor, bir daha zaman akmayacak, dünya duracak, gece gündüz bitecek, hiç konuşmayacak, kendini bir daha asla yaşayamayacak sanıyor... Ama bu yalan dünya acı, yüreğinin en tepesine tahtını kursa da dönmeye devam ediyor. Seni hayatın keşmekeşi ile boğuyor... Hala ödenecek faturaları takip ediyorsun, ay başı geldi kira ödenecek diyorsun, aaa evde bilmem ne kalmamış almamız lazım diyorsun, hii çamaşırları makineye atmayı unuttum, diyorsun, daha nicelerini söylüyor ve ne acıdır ki yaşamaya devam ediyorsun...

Herkes gidip de geceleri başını yastığa koyduğunda sırtını iyice örttüğünden emin oluyorsun. Çünkü biliyorsun ki kaç yaşına gelmiş olursan ol, her gece gelip de üstün açık mı diye kontrol eden meleğin artık yok, ait olduğu yere, kendi cennetine gitti ve sen dünya denilen bu cehennemde yaşamaya devam etmek zorundasın... Bekle ben de geliyorum, sensiz zaten yaşamıyorum ki, ne anlamı var nefes almanın bile diyemeden sıranın sana gelmesini beklemek zorundasın... Aldığın her bir nefes yüreğine hançer olup saplansa da sabretmek zorundasın...

Hüzün uğramasın kimsenin yüreğine. Hele ki böylesine bir acıyla, "ölüm" denilen o gerçekle hiç tanıştırmasın Rabbim sizleri. Çünkü o zaman tanıştığınız yalnızca ölüm olmuyor, hayatınızın tüm gerçeği oluyor... Dost, arkadaş, akraba, can, kan dediğiniz ne varsa her şeyin, herkesin "gerçek" yüzünü görmenin acısını da yaşıyorsunuz aynı zamanda. Eksilip giden yalnızca ölümle aranızdan ayrılan sevdiğiniz olmuyor, hayata dair inancınız, insanlara olan güveniniz, yaşama sevinciniz her şey bir anda yok olup gidiyor ve sizin elinizden hiçbir şey gelmiyor. Çaresizlik dolanıyor boynunuza, nefesinizi kesiyor ama bir türlü ölmenize de izin vermiyor, bir arafta kalıyor ruhunuz, ne iyi ne kötü, ne diri ne de ölü...

~~

44 gün de geçti 100 gün de hatta tam 4 ay 14 gün oldu bile... Sensiz gelinlik almaya gittim anne, biliyor musun görevli bir abla var adı Yeşim. Ben seni anlatırken onun bile gözleri nemlendi, zor tuttu kendini... Sensiz bir de bayram geçirdik Gülazer. SENSİZ... Kimsesiz... O, çok güvendiğimiz, inandığımız hiç kimse kalmadı biliyor musun Annem? Mezarlıktan döndükten sonra herkes eşini, evladını alıp yuvasına döndü. Benle babamsa o buz gibi adına artık yuva diyemediğimiz barınakta yapayalnız kalakaldık... Ah Annem, sensizlik o kadar zor ki ağlamak bile artık boş geliyor. Her şey kanıma dokunuyor, kendimden bile nefret ediyorum... Bir anda bir şeye güldüğümü ya da mutlu olduğumu hissettiğim her an içimde amansız bir acı ve suçluluk beliriyor, kendime engel olamıyorum.

Seni çok özlüyorum annem, öyle çok ki artık olur olmadık yerde ağlarken buluyorum kendimi, tutmuyorum, tutamıyorum içimde... Seni çok seviyorum annem öyle çok ki yokluğun kavurdukça anlıyorum, dayanamıyorum... Bir sevgi insanın canını nasıl yakar ki böyle? Seni sevmek de yakıyor benim canımı, özlemek de, sensizlik de...

~~

Her defasında kelimeler oluyor kurtuluşum. Ne yapacağımı bilemediğim her anda soluğu alıyorum satırlar arasında... Kim bilir belki de böyle olursa bir gün ben de göçüp gitsem de canım, Gülüm, annem bu sayede ölümsüz olacakmış, bir gün biri bu yazılanlara denk gelecek de canım anneme 'Allah rahmet etsin.' diyecek de onun da ruhu huzura erecek gibi hissediyorum...

Gerçi ne hissettiğimi de bilmiyorum ya neyse...
 //Ağustos 2018

MyReal Aslı Yılmaz.

9 Mart 2018 Cuma

Aslı & Cuma(Murat) İsteme Söz Nişan Hepsi Bir Arada! ~~

Selamlar Millet!

Uzunn ama çokk uzun bir yazı ile karşınızdayım bu defa. Sıkılıp yarısında okumaktan vazgeçmek yok bak ona göre! :)
Instagram ve facebook hesaplarımı takip edenler bilirler, geçtiğimiz pazar günü erkek arkadaşımla nişanlandık. İlk saatler için biraz gergin olsak da inanılmaz eğlenceli ve güzel bir gün geçirdik.

Öncesinde daha çok kadınların merak ettikleri kısmı yani yüzük tepsisi, nişan masası ve hediyeliklerle ilgili hazırlıklarımı anlatacağım sonrasında tüm ayrıntıları.

Elbette ben de bu aşamalardan geçen tüm hemcinslerim gibi instagram ve pinterest üzerinden birçok araştırma yaptım, birçok hesaptan fiyat istedim vs vs. Yapılanlar her ne kadar hoşuma gitse de açıkçası istenilen fiyatlar bana gereksiz fazla geldi eh hal böyle olunca da iş başa düştü diyerek her şeyi kendim hazırlamaya karar verdim. Çok sevdiğim eski komşumuz, Esma Teyzecim de benim süper kahramanım oldu bu konuda :)
Gültepe'de önünden geçip gittiğimiz ama dönüşte neyse bir bakalım ya diyerek girdiğimiz bir mağazadan -adını ne yazık ki şu an hatırlayamıyorum- nişan tepsisi için kullanmak istediğim kütük tepsilerin ham -süslenmemiş- hallerini buldum. Aşağıdaki görselde gördüğünüz ürünleri aynı mağazadan çok cüzi bir fiyata aldım ve Esma Teyzeme gittim.

2 Mart 2018 Cuma

İzledim, Yorumladım / YEDİNCİ HAYAT - YEDİ KIZ KARDEŞ ~~


Selamlar Millet!

Yepyeni bir film yorumu ile karşınızdayım! (:

Öncelikle belirteyim bu seferki filmi beğendim! Feminist yanım mı ağır bastı onu bilemiyorum ama (:
Bu yedizler onca zaman nasıl yakalanmadan yaşamaya devam ettiler gerçekten onu çözemedim ve öğrendiğim her yeni bilgiyle her defasında helal olsun dedim. Takma saç, aynı renk oje, aynı makyaj, her gün birbirlerine verilen bilgiler vs vs... Her an heyecan doruktaydı, of sıkıldım artık geçsin şu sahne dediğim tek bir an bile olmadı ve canım Wednesday... O, benim favorimdi ve başına gelenler beni çok üzdü... Ne saçmalıyorum, hangisinin ölümü üzmedi ki, hepsi berbattı! :'(

En başından beri başlarındaki belanın sebebinin kim olduğunu biliyordum-tahmin ediyordum- ve yanılmadım da ama sebebi beni şok etti. Kızmak istediysem de o 'sebep', elimi kolumu bağladı, kızamadım. Yine de bu yedizlerin ve diğer 'ilk çocuk' olamayanların yaşadıkları beni kahretti... Umarım gelecekte dünya gerçekten de böyle bir yer haline gelmez...

Genel bilgileri ve kendi izlediğim linki de paylaşıyorum :)


Yönetmen : Tommy Wirkola
Senaryo : Kerry Williamson, Max Botkin
Oyuncular : Cassie Clare, Christian Rubeck, Glenn Close, Marie Everett, Marwan Kenzari, Noomi Rapace, Willem Dafoe
Orijinal İsim : Seven Sisters – What Happened to Monday

Yakın bir gelecekte (Distopik) dünya nüfusu kontrol edilemez boyutlara ulaşıp, kaynaklar tükenip, kıtlık baş gösterince, bütün ailelere tek çocuk kotası konulmuştur. Fazlalık çocuklar devlet tarafından öldürülmektedir. Böyle bir ortamda yediz çocukları olan bir baba (Willem Dafoe), çocuklarını evinde herkesten saklayarak büyütür. Haftanın yedi gününün isimleriyle adlandırdığı kızları haftanın 1 günü sırayla dışarı çıkmakta, evin dışında ortak Karen Settman (Noomi Rapace) kimliğini kullanmaktadırlar. Bu şekilde artık yetişkin olan yedizler, günün birinde Pazartesi’nin eve gelmemesiyle hep birlikte dışarı çıkap kardeşlerini aramak zorunda kalacaklardır.






Not: Görsel/ler ve genel bilgiler Google'dan alıntıdır.

İzleyen ya da izleyecek olan herkeslere iyi seyirler!

Kocaman Sevgilerimle,

23 Şubat 2018 Cuma

İzledim, Yorumladım / SONSUZLUK ODASI ~~

Selamlar Millet!

Yeni bir film yorumu ile işte geldim buradayım! (:

Sonsuzluk Odası, aslında gerçekten merakla izlemeye başladığım bir filmdi -zira teknolojiye karşı yoğun bir ilgim var ama üzülerek söylüyorum ki çok sıkıldım! :/

Yalnızca sonunu merak ettiğim ve açıkçası o an için yapacak daha iyi bir işim olmadığı için izlemeye devam ettim ama sonu da çok vasattı. Hiç beklediğim gibi çıkmadı. Kısacası benim için izlemesem de olurmuş dediğim bir filmdi.

Genel bilgileri ve kendi izlediğim linki paylaşıyorum elbette :)


Yönetmen : Travis Milloy
Senaryo : Travis Milloy
Oyuncular : Brandon Loomis, Cassandra Clark, Christopher Soren Kelly, Chuck Klein
Orijinal İsim : Infinity Chamber

Bir mahkum yıllardır bir hapishanede tıkılı kalmıştır. Ama bu durum ona göre değildir. Artık son noktaya gelmiştir. Bu zamandan sonra onun hâlâ burada kalma gibi bir şansı yoktur. Ne yapıp edip bu delikten çıkmalıdır. Bir kere bir şeyi kafaya koyan bu adam yapmadan rahat duramayacak olan kişilerdendir. Ama bu hapishanenin her şeyi otomasyon ile kontrol edilmektedir. Yani her şey bilgisayarla yapılmaktadır. Bu durumu saf dışı bırakmanın tek yolu ise yine bir bilgisayardır.
Bilgisayar ile arası iyi olan bu mahkumun tek ihtiyacı bir bilgisayardır. Eğer bir bilgisayar bulabilirse buradan kurtulacağını düşünmektedir.
Not: 1 Ödül ve 1 Adaylık. Müzik: Jacob Yoffee




Not: Görsel/ler ve genel bilgiler Google'dan alıntıdır.

İzleyen ya da izleyecek olan herkeslere iyi seyirler!

Kocaman Sevgilerimle,

16 Şubat 2018 Cuma

İzledim, Yorumladım / GÖKYÜZÜNÜN ÖTESİNDE ~~

Selamlar Millet!

Daha önceden de olduğu gibi izlediğim dizi/filmlerin yorumlarını da paylaşmaya kaldığım yerden devam edeceğim. İlk yorumum da Gökyüzünün Ötesinde filmi hakkında olacak. Öncelikle söylemem gerekiyor ki son zamanlarda Fantastik/Bilim Kurgu türünde film ve kitaplara inanılmaz şekilde kafayı taktım!
Elimde kitabım varsa onları okuyorum yoksa her gün mutlaka bir film izliyorum.

Gökyüzünün Ötesinde filmi de yakın bir zamanda hadi fantastik bir şey izleyeyim derken denk geldiğim bir film. Açıkçası filmi çok beğendiğimi söyleyemeyeceğim. Evet bazı anlarda çok gerildim, çok sinirlendim, çok etkilendim falan ama o anlar ne yazık ki çok azdır... IMDB puanı da öyle kötü değil aslında ama belki de bana hitap etmedi bilemiyorum.

Aşağıya filmin genel bilgilerini bırakıyorum. Bir de izlediğim siteye ulaşabileceğiniz linki.


Yönetmen : Liam O'Donnell
Senaryo : Liam O'Donnell
Oyuncular : Bojana Novakovic, Frank Grillo, Iko Uwais
Orijinal İsim : Beyond Skyline Gökyüzünün Ötesinde (Altyazılı) 5.7/10

Los Angeles halkı uzaylı istilasıyla dünyadan silindiği vakit, dedektif Mark Corley (Frank Grillo) oğlunu kurtarmak adına uzaylı gemisine girmeye çalışır. Ancak gemi Güneydoğu Asya’da kaza yaptıktan sonra, dedektif hayatta kalanları toplayıp bir birlik kurarak, oğlunu ve dünyayı kurtarmanın yollarını arar.







Not: Görsel/ler ve genel bilgiler Google'dan alıntıdır.

İzleyen ya da izleyecek olan herkeslere iyi seyirler!

Kocaman Sevgilerimle,

9 Şubat 2018 Cuma

Minnak Duyuru~~

Selamlar Millet!

Uzuuunnnn ama çokk uzun zamanlar oldu blogumla gerektiği gibi ilgilenmeyeli, kendimi çok kötü bir anne gibi hissediyorum. En önemli sorumluluğumu yerine getirmiyormuş gibi... Ama çok şükür ki geri geldim. Bundan sonra burada ve sizlerin bloglarınızda olacağım.

Okuduğum, izlediğim, gezdiğim, yazdığım, bana dair her şey burada olmaya devam edecek (:

Umarım kimsecikler beni unutmamıştır ve yeniden sevgiyle sarmalanırız.

Kocaman Sevgilerimle,

MyReal

27 Kasım 2017 Pazartesi

İstanbul Blogger Buluşması - Kahve Bahane -5 ~~

Selamlar Millet!!!

Birkaç hafta önce instagram hesabımda duyurmuştum bir de buradan paylaşayım ki görmemiş, duymamış kimsecikler kalmasın! (:

Bu pazar yani 3 Aralık'ta 13:00 'de Babil Cafe -Kadıköy- 'de buluşuyoruz. Duyanlar duymayanlara söylesin, herkesler koşa koşa gelsinn!!! (:




Görüşmek üzere,

Kocaman Sevgilerimle,